Lizawka solna dla zwierząt z Himalajów

Lizawka mineralna (znana również jako lizawka solna lub naturalna sól do lizania) to naturalne złoże mineralne, w którym zwierzęta w ekosystemach ubogich w składniki odżywcze mogą pozyskiwać niezbędne składniki mineralne. W danym ekosystemie lizawki solne/mineralne bardzo często występują naturalnie, dostarczając sodu, wapnia, żelaza, fosforu oraz zincrequired wiosną, aby wspierać wzrost kości, mięśni i innych tkanek u jeleni oraz innej dzikiej fauny, takiej jak łosie, słonie, tapiry, bydło, zające górskie (woodchucks), domowe owce, wiewiórki lisie (fox squirrels), koziorożce górskie i jeżozwierze. Surowa pogoda odsłania zasolone złoża mineralne, które przyciągają zwierzęta z odległości wielu kilometrów w poszukiwaniu potrzebnych składników odżywczych. Uważa się, że niektóre gatunki fauny potrafią wykrywać wapń w lizawkach solnych.

Lizawki solne z Himalajów wydobywa się ze złóż liczących ponad 250 milionów lat; są bogate w minerały i pierwiastki śladowe, które nadają lizawkom charakterystyczny różowy kolor. Są niezwykle twarde, dzięki czemu bardzo dobrze znoszą warunki atmosferyczne i jest trudniej, aby koń odgryzał od nich kawałki — co często zdarza się w przypadku łagodniejszych, prasowanych lizawkek solnych.

Gdy pobór soli jest niższy niż wymagany do zaspokojenia potrzeb zwierzęcia w zakresie sodu i chlorku, zwierzę dostosowuje się, oszczędzając sól. Wydalanie sodu i chlorku z moczem prawie ustaje. Ciągły niski pobór soli wpływa na zdrowie zwierząt poprzez utratę apetytu i masy ciała. Wykorzystanie paszy spada, a na jednostkę przyrostu lub wytworzonego produktu trzeba więcej paszy. Zwierzęta szybko zaczynają odczuwać silną potrzebę soli. Jeśli nie mają dostępu do bloków solnych, mogą spożywać znaczne ilości ziemi, drewna, skał i innych materiałów. Zwierzęta w okresie laktacji są najbardziej narażone na niedobór soli, ponieważ mleko zawiera znaczną ilość sodu i c